Roodkapje kijkt om zich heen. ‘Ik pluk bloemen voor oma’, denkt ze. Ze gaat van het pad af. Ze ziet steeds een mooiere bloem. Zo komt ze steeds dieper in het bos.
De wolf rent naar het huis van oma en klopt. ‘Wie is daar?’ ‘Roodkapje. Ik heb koek en wijn.’ ‘Doe de klink maar omhoog’, roept oma. ‘Ik ben te zwak om op te staan.’ De wolf gaat naar binnen en eet oma op. Hij trekt haar kleren aan en zet haar muts op. Hij gaat in bed liggen en doet de gordijnen dicht.
Met heel veel bloemen gaat Roodkapje naar oma. De deur staat open. ‘Goedemorgen!’ roept ze, maar niemand antwoordt. Ze doet de gordijnen open. Daar ligt oma, met de muts diep over haar gezicht.
‘Oma, wat heeft u grote oren!’ ‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Oma, wat heeft u grote ogen!’ ‘Dan kan ik je beter zien.’
‘Oma, wat heeft u grote handen!’ ‘Dan kan ik je beter vastpakken.’
‘Oma, wat heeft u een grote mond!’ ‘Dan kan ik je beter opeten!’
De wolf springt uit bed en eet Roodkapje op. Dan slaapt hij en snurkt heel hard.
Een jager loopt langs. ‘Wat snurkt die oude vrouw hard!’ denkt hij. Hij gaat naar binnen en ziet de wolf. Hij wil schieten. Maar dan denkt hij: misschien leeft oma nog. Hij pakt een schaar en knipt de buik van de wolf open. Roodkapje springt eruit. ‘Het is zo donker in de wolf!’ roept ze. Dan komt oma eruit. Ze leeft nog.
Roodkapje haalt grote stenen. Ze stoppen de stenen in de buik van de wolf. De wolf wordt wakker en wil weglopen. Maar de stenen zijn te zwaar. Hij valt neer en is dood.
Nu zijn ze alle drie blij. De jager neemt de huid van de wolf mee. Oma eet de koek en drinkt de wijn. Ze voelt zich beter. En Roodkapje denkt: ‘Ik ga nooit meer alleen van het pad af.’