Daar werd Tibeert de kater boos. Hij sprong midden in de kring. ‘Die worst was van mij’, zei hij. ‘Ik heb hem ’s nachts gestolen van een molenaar die sliep. Cortois heeft dus niets te klagen.’
Toen sprak Pancer de bever. ‘Reynaert is een moordenaar en een dief. Gisteren nog beloofde hij Cuwaert de haas om hem het gebed te leren. Cuwaert zat tussen zijn poten en ze zongen samen. Maar opeens greep Reynaert hem bij de keel. Ik kwam net op tijd. Kijk maar, heer koning, Cuwaert heeft nog verse wonden.’
Toen sprong Grimbeert de das op. Hij was de neef van Reynaert. ‘Isengrijn, uit de mond van een vijand komt zelden iets goeds’, zei hij. ‘Jij hebt mijn oom vaak bedrogen. En nu leeft mijn oom als een kluizenaar. Hij draagt een haren hemd. Hij eet al een jaar geen vlees meer.’
Op dat moment kwam er een droevige stoet de berg af. Het was Cantecleer de haan. Op een baar lag een dode kip. Ze heette Coppe. Reynaert had haar kop en haar hals afgebeten.
‘Heer koning’, riep Cantecleer, ‘ik had acht zonen en zeven dochters. Ze woonden veilig achter een muur. Toen kwam Reynaert. Hij was gekleed als een kluizenaar. Hij liet mij een brief zien met uw zegel. In die brief stond: de koning geeft vrede aan alle dieren en alle vogels. Reynaert zei: “Ik eet geen vlees meer.” Ik geloofde hem. Ik ging met mijn kinderen buiten de muur. Maar Reynaert lag achter de heg. Nu heb ik nog maar vier kinderen over. En gisteren pakte hij Coppe!’
De koning werd heel boos. ‘Grimbeert, hoor je dat? Je oom de kluizenaar heeft goed gevast!’ Daarna begroeven de dieren Coppe onder een linde, met een steen erop. Op de steen stond: ‘Hier ligt Coppe, die Reynaert de vos doodbeet.’
Toen besloot de koning: Reynaert moest naar het hof komen. Bruun de beer moest de boodschap brengen. ‘Pas op, Bruun’, zei de koning. ‘Reynaert is gemeen. Hij zal liegen en vleien.’
‘Maakt u zich geen zorgen, heer koning’, zei Bruun. ‘Mij bedriegt hij niet.’