Dan komt Barend binnen. Hij draagt een mand met hout op zijn rug. Het is wrakhout: hout van kapotte schepen, dat hij op het strand zoekt. Cobus plaagt hem: ‘Jij moet weer naar zee, en brood verdienen voor je moeder!’
Cobus en Daantje gaan weg. Clementine vraagt aan Barend: ‘Ben je echt bang om te varen?’ Barend knikt. ‘Ik blijf liever aan wal’, zegt hij zacht. Dan hoort hij een stoomboot. ‘Dat is de Anna’, zegt hij. ‘De vlag hangt halfstok. Er is een dode aan boord.’ Hij is niet nieuwsgierig. ‘Van ons is er niemand op zee. Vader niet, Jozef niet, Hendrik niet. En Geert zit nog in de gevangenis.’
Kniertje komt thuis. Ze is boos op Barend, want hij heeft al meer dan een jaar geen werk. ‘Hoe eerder ik hem kwijt ben, hoe liever’, zegt ze. Jo komt ook binnen, met zwarte handen. Ze heeft de hele ochtend aardappels uit de grond gehaald. ‘Allemaal rot’, zegt ze. Het heeft te veel geregend. Kniertje zucht: ‘En zo gaan we de winter in.’
Dan staat meneer Bos in de deur. Hij is vriendelijk. ‘Barend, we hebben je nodig’, zegt hij. ‘Wil je mee op de Op Hoop van Zegen?’ Clementine is verbaasd. ‘Wilt u de Hoop van Zegen...’ begint ze. Maar haar vader wordt kwaad. ‘Hou je erbuiten!’ roept hij. Clementine loopt boos weg.
Barend wil niet. ‘Mijn vader is verdronken’, zegt hij. ‘En mijn broer Jozef, en mijn broer Hendrik. Nee!’ Kniertje begint te huilen. ‘Denkt hij dat ik ze vergeten ben?’ Barend wil ander werk: metselaar, timmerman of loopjongen. Maar hij kan niet lezen of schrijven. ‘Elk werk heeft zijn gevaar’, zegt Bos. Barend zegt weer nee. ‘Ga dan het huis uit!’ roept Kniertje. Barend loopt weg.
Nu hoort Bos over Geert. Geert heeft bij de marine zijn meerdere geslagen. Daarom heeft hij zes maanden gevangenis gekregen. ‘Mannen van de marine zijn vaak rood’, zegt Bos. ‘Die wil ik liever niet.’ Maar Kniertje vraagt het heel lief. ‘Goed’, zegt Bos. ‘Als hij op tijd terug is, kan hij mee op de Hoop van Zegen. Het schip komt net van de helling.’ Kniertje is blij.