‘Wil je mijn vriend zijn?’ fluisterde Johannes.
‘Ja, Johannes!’ zei het wezen. De stem klonk als de wind in het riet.
‘Hoe heet je?’
‘Ik ben geboren in een witte winde. Noem mij Windekind!’ Windekind vertelde dat de zon zijn vader was en de maan zijn moeder. ‘Ik heb je hier vaak gezien, Johannes. Ik vertrouw je. Maar je mag nooit aan een mens mijn naam noemen. Beloof je dat?’
‘Ja, Windekind’, zei Johannes. Naast hem sliep Presto rustig in de boot.
Toen gaf Windekind hem een kus op zijn voorhoofd. Opeens was alles anders. De waterlelies hadden gezichten. Johannes hoorde wat het riet fluisterde. Hij begreep waarom de muggen dansten. Windekind nam zijn hand en trok de boot door het water. Een kikker op een blad maakte een kleine buiging en zei: ‘Kwak!’ Johannes boog beleefd terug.
Tussen het riet klommen ze aan land. Johannes was nu heel klein en licht geworden. Eerst gingen ze naar de school van de krekels in de duinen. De krekels leerden daar dat de mens een groot, nutteloos en gevaarlijk dier is. Johannes moest lachen en klapte in zijn handen. Meteen sprongen alle krekels weg. ‘Je merkt wel dat je bij mensen geboren bent’, zei Windekind.