Johannes woont in een oud huis met een grote tuin. Achter in de tuin is een vijver. Er drijven witte waterlelies op het water. Aan de andere kant liggen de duinen.
Johannes woont daar met zijn vader. Hij heeft ook een hond en een kat. De hond heet Presto. Presto is klein en bruin. Hij is altijd bij Johannes. De kat heet Simon. Simon is groot en zwart, en een beetje trots.
Johannes houdt veel van zijn vader. Samen maken ze lange wandelingen in het bos en in de duinen. Zijn vader schrijft dan letters in het zand. Johannes leest de woorden.
Johannes stelt veel vragen. Waarom is de wereld zo? Waarom gaan dieren en bloemen dood? Bestaan er wonderen? Zijn vader zegt niet alles wat hij weet.
Elke avond bidt Johannes in bed. Hij bidt voor zijn vader en voor Presto. Voor Simon niet. Die heeft het niet nodig, denkt hij. Aan het eind vraagt hij altijd om een wonder. Dan kijkt hij in zijn donkere kamer. Er gebeurt niets. Maar hij weet het zeker: eens komt het .
Op een warme avond zit Johannes bij de vijver. De zon gaat onder. Boven de duinen maken de wolken een grot van rood en goud. ‘Daar wil ik naartoe vliegen,’ denkt Johannes.
Bij de vijver ligt een oud bootje. Johannes mag er niet in. Zijn vader verbiedt het. Maar vanavond is alles zo mooi. Johannes maakt het touw los. Presto springt in de boot. Langzaam drijven ze over het water.
Opeens zit er een grote blauwe libel op de boot. Haar vleugels trillen heel snel. Ze maken een ring van licht. In het licht ziet Johannes twee donkere ogen. Daar zit een klein wezen in een blauw kleedje. Het heeft blond haar met witte . Op zijn .