De ridders reden verder. Achter de rug van Karel praatten ze zacht. ‘De koning heeft geen geld meer,’ zei de kanselier. ‘Maar in Vlaanderen is meer goud en zilver dan in heel Frankrijk. En koningin Johanna haat de Vlamingen.’
‘Als ik de baas van dit land word,’ zei De Châtillon, ‘dan maak ik de wevers en hun gilden kapot.’
Maar de gids had alles gehoord. Hij liep het bos in en liet zijn dolk zien. ‘Kijk goed naar dit mes, De Châtillon!’ riep hij. Een dienaar van De Châtillon liep met een zwaard op hem af. Maar de Vlaming pakte hem vast en sloeg hem tegen een boom. De man stond niet meer op.
‘Zeg tegen je meester dat het vlees van Jan Breydel niet voor de raven is!’ riep de jonge man. Toen verdween hij in het bos.
Even later zagen de ridders het kasteel Wijnendale. Daar woonde de oude graaf van Vlaanderen. ‘Hij heeft zijn kind en zijn land verloren,’ zei Karel van Valois. ‘Wees vriendelijk tegen hem.’