De ridders reden verder. Onderweg vertelde de kanselier Pierre Flotte aan de anderen een geheim. Koning Filips had geen geld meer, en in Vlaanderen was meer goud en zilver dan in heel Frankrijk. Koningin Johanna van Navarra haatte de Vlamingen. ‘Als ik ooit heer van dit land word,’ zei De Châtillon, ‘dan maak ik een einde aan die trotse wevers en hun gilden.’
Maar de gids had alles gehoord. Hij liep een stukje het bos in, bleef op een afstand staan en hield zijn mes omhoog. ‘Meneer De Châtillon,’ riep hij, ‘kijk goed naar dit mes. Dan herkent u het later, als het tussen uw hals en uw nek glijdt!’
Een sterke knecht van De Châtillon sprong van zijn paard en rende met zijn zwaard op de jongen af. De Vlaming stak zijn mes weg en wachtte met lege handen. Op het laatste moment sprong hij opzij, pakte de knecht om zijn middel en sloeg hem met zijn hoofd tegen een boom. De Fransman viel dood neer. De jongen boog zich over hem heen en zei spottend: ‘Ga maar tegen je meester zeggen dat het vlees van Jan Breydel niet voor de raven is.’ Daarna verdween hij tussen de struiken.
De ridders waren zo geschrokken dat ze niets konden zeggen. ‘Dit is een behekst land,’ zuchtte De Châtillon. ‘Ik heb vandaag een paard en een trouwe knecht verloren.’ Hij vroeg de anderen om niets aan Karel van Valois te vertellen.
Even later zagen ze de hoge torens van Wijnendale tussen de bomen. Karel van Valois draaide zich om en zei: ‘Heren, hier woont de ongelukkige graaf Gwijde van Vlaanderen. Hij is een oude vader van wie we het land en een dochter hebben afgepakt. Ik vraag u: laat hem niet voelen dat u als overwinnaars komt.’ Toen ging de brug over de gracht naar beneden en reden de Franse ridders het kasteel binnen.