Achter hem keek de bediende bang naar zijn heer. ‘Waarom staat hij hier?’ dacht hij. ‘In het water wonen geesten. Het is hier niet goed.’
Toen Van Oudijck thuiskwam, zag hij bij het hek twee witte figuren, een man en een meisje. Maar ze verdwenen meteen in het donker.
Om acht uur at hij met zijn zoon Theo en zijn dochter Doddy. Theo was drieëntwintig, groot en blond, net als zijn vader. Hij had geen werk. Doddy was zeventien en had zwart haar en donkere ogen. Hun moeder woonde in Batavia. Van Oudijck was nu getrouwd met Léonie, en zij kwam morgen terug van een reis.
‘Doddy, met wie was je net bij het hek?’ vroeg Van Oudijck.
‘Met niemand,’ zei Doddy. ‘Misschien met Theo.’
Na het eten speelden Theo en Doddy biljart. ‘Je was met Addy, hè?’ plaagde Theo. ‘Natuurlijk!’ lachte Doddy. Ze was verliefd op Addy de Luce, maar papa mocht het niet weten.
Later vroeg Van Oudijck: ‘Doddy, wil je morgen bloemen zetten in mama's kamer?’ Hij werd een beetje rood.
‘Die papa,’ fluisterde Doddy tegen Theo. ‘Altijd zo verliefd!’