Er lag iets geheimzinnigs over de zee en de nacht. Maar Van Oudijck geloofde niet in geheimen. ‘Er is alleen de zee,’ dacht hij, ‘en de wind, die fris is.’ Hij zette zijn borst uit en ademde de zeelucht in.
Achter hem keek de oppasser bang naar de brede rug van zijn heer. ‘Wat doet hij hier, op dit uur?’ dacht hij. ‘Onder het water wonen krokodillen, en elke krokodil is een geest. Kijk, ze hebben hun offers al gekregen, rijst en een ei op een bamboe vlotje. Het is hier niet goed. Zo vreemd, die Hollanders.’
Toen de resident terugkwam, zag hij bij het hek twee witte figuren, een man en een meisje, maar ze verdwenen meteen in het donker onder de grote bomen.
Om acht uur gingen ze aan tafel. De tafel was te lang voor drie personen. Daar zat Theo, de oudste zoon, drieëntwintig jaar, groot en blond als zijn vader. Hij had in drie jaar op vijf verschillende koffieplantages gewerkt en had nu weer geen baan. En daar zat Doddy, zeventien, met zwart krullend haar en donkere, glanzende ogen. Ze leek op haar moeder, de eerste vrouw van Van Oudijck, die nu gescheiden in Batavia woonde.
‘Hoe laat komt mama morgen?’ vroeg Theo. Hij bedoelde Léonie, de tweede vrouw van zijn vader.
‘Om half twaalf,’ zei Van Oudijck. Toen keek hij naar zijn dochter. ‘Doddy, met wie was je daarnet bij het hek?’
Doddy keek hem verbaasd aan. ‘Bij het hek? Met niemand… Met Theo misschien.’
Na het eten speelden Theo en Doddy biljart. ‘Je was met Addy, hè?’ zei Theo.
‘Natuurlijk!’ lachte Doddy. ‘Maar papa hoeft het niet te weten. En jij gaat altijd met mama naar de muziek. Iedereen zegt het.’
‘Laat ze maar zeggen,’ zei Theo boos, en hij gooide zijn keu neer.
Even later wilde Doddy toch naar het concert van de stadsmuziek. Haar vader werd plotseling woedend omdat ze het hem niet eerst had gevraagd, en Doddy bleef huilend thuis. Maar eerst had hij haar nog iets gevraagd, met een bijna verlegen stem: of ze morgen bloemen wilde zetten in mama's kamer.
‘Die papa,’ fluisterde Doddy later tegen haar broer. ‘Altijd zo verliefd. Hij werd rood toen hij het vroeg.’ Theo grinnikte.