In de donkere gang voelde Eline zich alleen. Ze ging naar beneden, naar de eetkamer. Daar maakte Henk een warme grog. Henk was groot en blond, met slaperige blauwe ogen, en hij hield veel van zijn schoonzusje. ‘Is er iets, meisje?’ vroeg hij. Toen begon Eline te huilen. Ze liep door de kamer en klaagde over haar leven. Ze had geen doel, niemand had haar nodig! Henk wist niet goed wat hij moest zeggen. Hij zei alleen een paar troostende woorden.
‘Meisje, waar haal je het vandaan?’ zei hij ten slotte. ‘We houden allemaal van je. Je bent gek!’ Hij schudde haar plagend bij haar armen, en ze moest lachen. Op de trap tilde hij haar ineens op en droeg haar naar boven. ‘Henk, laat los!’ fluisterde ze. ‘Doe niet zo dwaas!’