Om half drie ’s nachts kwamen Betsy en haar man Henk thuis aan het Nassauplein. Het huis was stil, want de bedienden sliepen al. Betsy dacht aan haar zoontje Ben, die boven in zijn witte bedje lag. Terwijl ze zich uitkleedde, ging de deur open en kwam haar jongere zus Eline binnen, bleek, in een witte ochtendjas en met los haar. ‘Zo, Elly, nog niet naar bed?’ ‘Nee, ik heb wat zitten lezen. Was het leuk?’ ‘Heel aardig. Alleen was Henk weer vreselijk saai. Hij zegt geen woord en speelt maar met zijn horlogeketting.’
Eline wist dat haar zus ’s avonds altijd moe en prikkelbaar was. Toch legde ze even haar hoofd op Betsy’s schouder, omdat ze zo verlangde naar een beetje tederheid. Toen ging ze weg. In de donkere gang voelde ze zich buitengesloten. Ze had de hele avond alleen gezeten, uit verveling, en nu verlangde ze naar een stem, naar iemand. Ze ging de trap af naar de eetkamer, waar Henk in zijn hemdsmouwen een warme grog stond te maken. ‘Zo, meisje!’ zei hij hartelijk. Henk was groot, blond en goedmoedig, met slaperige blauwgrijze ogen, en hij hield veel van zijn schoonzusje.
Eline wilde hem iets vertellen, maar ze wist niet wat. ‘Is er iets?’ vroeg hij. ‘Is er iets met Betsy gebeurd?’ Toen barstte ze in tranen uit. Ze liep snikkend door de kamer en klaagde over haar leven. Voor wie was ze eigenlijk nuttig? Het kon haar niets schelen als ze binnen een uur zou sterven, zei ze; alleen dat leven zonder doel was te zwaar. Henk kende zulke scènes, want ze kwamen vaker voor. Hij wist niet goed wat hij moest zeggen en troostte haar onhandig met een paar woorden, terwijl ze haar hoofd tegen zijn brede schouder legde.
‘Meisje, waar haal je die dingen toch vandaan?’ zei hij toen ze rustiger was geworden. ‘We houden toch allemaal van je. Zo’n jonge meid, en dan praten over een leven zonder doel... Je bent gek!’ Hij schudde haar plagend bij haar armen tot ze moest lachen. Toen ze even later samen de trap op gingen, tilde hij haar ineens op en droeg haar naar boven, terwijl zij half smekend, half bevelend fluisterde: ‘Henk, laat los! Wees nu niet zo dwaas!’