Roodkapje keek op en zag overal bloemen. ‘Ik pluk een bosje voor oma’, dacht ze. Ze liep van het pad af. Maar verderop zag ze steeds een nog mooiere bloem. Zo kwam ze steeds dieper in het bos.
De wolf rende meteen naar het huis van oma en klopte op de deur. ‘Wie is daar?’ ‘Roodkapje. Ik breng koek en wijn.’ ‘Druk maar op de klink’, riep oma. ‘Ik ben te zwak om op te staan.’ De wolf ging naar binnen en at oma op. Toen trok hij haar kleren aan en zette hij haar muts op. Hij ging in bed liggen en deed de gordijnen dicht.
Roodkapje plukte bloemen tot ze er geen meer kon dragen. Toen ging ze naar oma. De deur stond open. ‘Goedemorgen!’ riep ze, maar niemand antwoordde. Ze deed de gordijnen open. Daar lag oma, met de muts diep over haar gezicht. Ze zag er heel raar uit.
‘Oma, wat heeft u grote oren!’ ‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Oma, wat heeft u grote ogen!’ ‘Dan kan ik je beter zien.’
‘Oma, wat heeft u grote handen!’ ‘Dan kan ik je beter vastpakken.’
‘Maar oma, wat heeft u een vreselijk grote mond!’ ‘Dan kan ik je beter opeten!’
Meteen sprong de wolf uit bed en slokte Roodkapje op. Toen ging hij weer liggen, viel in slaap en snurkte heel hard.
Even later liep een jager langs. ‘Wat snurkt die oude vrouw hard’, dacht hij. Bij het bed zag hij de wolf. Hij wilde schieten, maar toen dacht hij: misschien leeft oma nog. Daarom knipte hij de buik van de wolf open met een schaar. Roodkapje sprong eruit. ‘Het was zo donker in de wolf!’ riep ze. Daarna kwam oma eruit. Ze leefde nog.
Roodkapje haalde snel grote stenen, en ze stopten die in de buik van de wolf. Toen de wolf wakker werd, wilde hij wegrennen. Maar de stenen waren te zwaar. Hij viel neer en was dood.
Nu waren ze alle drie blij. De jager nam de huid van de wolf mee naar huis. Oma at de koek en dronk de wijn, en ze voelde zich weer beter. En Roodkapje dacht: ‘Ik ga nooit meer alleen van het pad af, want mama heeft het verboden.’