De wolf dacht bij zichzelf: ‘Dat jonge ding smaakt vast nog beter dan de oude. Als ik het slim aanpak, krijg ik ze allebei.’ Hij liep een tijdje naast Roodkapje en zei toen: ‘Kijk eens wat een mooie bloemen hier staan. En hoor je niet hoe mooi de vogeltjes zingen? Je loopt maar recht vooruit, alsof je naar school moet, terwijl het hier in het bos zo gezellig is.’
Roodkapje keek op. Ze zag de zonnestralen tussen de bomen door dansen en overal bloemen staan. ‘Als ik een bosje bloemen voor grootmoeder meeneem, wordt ze vast blij’, dacht ze. ‘Het is nog vroeg genoeg.’ Ze liep van het pad af om bloemen te zoeken. En telkens als ze er een had geplukt, dacht ze dat er verderop een nog mooiere stond. Zo raakte ze steeds dieper in het bos.
De wolf ging intussen rechtstreeks naar het huis van grootmoeder en klopte op de deur. ‘Wie is daar?’ ‘Roodkapje. Ik breng koek en wijn. Doe open.’ ‘Druk maar op de klink’, riep grootmoeder. ‘Ik ben te zwak om op te staan.’ De wolf drukte op de klink en de deur sprong open. Zonder een woord te zeggen liep hij naar het bed en slokte grootmoeder op. Daarna trok hij haar kleren aan, zette haar muts op, ging in haar bed liggen en trok de gordijnen dicht.
Toen Roodkapje zoveel bloemen had dat ze er geen meer kon dragen, dacht ze weer aan grootmoeder. Ze vond het vreemd dat de deur openstond. In de kamer voelde ze zich zo raar dat ze dacht: ‘Wat ben ik vandaag onrustig, terwijl ik anders zo graag bij grootmoeder ben!’ Ze riep: ‘Goedemorgen!’ maar ze kreeg geen antwoord. Ze schoof de gordijnen van het bed open. Daar lag grootmoeder, met haar muts diep over haar gezicht, en ze zag er heel vreemd uit.
‘Grootmoeder, wat heeft u grote oren!’ ‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Grootmoeder, wat heeft u grote ogen!’ ‘Dan kan ik je beter zien.’
‘Grootmoeder, wat heeft u grote handen!’ ‘Dan kan ik je beter pakken.’
‘Maar grootmoeder, wat heeft u een verschrikkelijk grote mond!’ ‘Dan kan ik je beter opeten!’
Nauwelijks had de wolf dat gezegd, of hij sprong met één sprong uit bed en slokte de arme Roodkapje op. Toen hij zijn honger gestild had, ging hij weer in bed liggen, viel in slaap en begon heel hard te snurken.
Juist op dat moment kwam de jager langs. ‘Wat snurkt die oude vrouw hard’, dacht hij. ‘Ik moet even kijken of er iets mis is.’ Binnen zag hij de wolf in het bed liggen. ‘Vind ik jou hier, ouwe zondaar!’ zei hij. ‘Ik zoek je al zo lang.’ Hij wilde schieten, maar toen bedacht hij dat de wolf grootmoeder misschien had opgegeten en dat ze nog te redden was. Daarom pakte hij een schaar en knipte de buik van de slapende wolf open. Na een paar knippen zag hij het rode kapje, en toen sprong het meisje eruit. ‘O, wat ben ik geschrokken! Wat was het donker in de wolf!’ Daarna kwam ook grootmoeder levend naar buiten, al kon ze bijna niet ademen.
Roodkapje haalde snel grote stenen, en daarmee vulden ze de buik van de wolf. Toen hij wakker werd, wilde hij wegspringen, maar de stenen waren zo zwaar dat hij meteen neerzakte en dood bleef liggen.
Nu waren ze alle drie tevreden. De jager trok de wolf zijn vacht af en ging ermee naar huis. Grootmoeder at de koek en dronk de wijn die Roodkapje had meegebracht, en ze knapte weer op. Maar Roodkapje dacht: ‘Zolang ik leef, loop ik nooit meer alleen van het pad af het bos in, als moeder het verboden heeft.’
Er wordt ook verteld dat Roodkapje later weer eens koek naar grootmoeder bracht. Toen probeerde een andere wolf haar van het pad af te lokken. Maar Roodkapje paste goed op en liep recht door. Bij grootmoeder vertelde ze: ‘Hij zei goedemorgen, maar hij keek zo gemeen! Als we niet op de grote weg waren geweest, had hij me vast opgegeten.’ ‘Dan doen we de deur op slot’, zei grootmoeder.
Kort daarna klopte de wolf. ‘Doe open, grootmoeder, ik ben Roodkapje en ik breng koek!’ Maar ze deden niet open. De grijze wolf sloop een paar keer om het huis en sprong ten slotte op het dak. Hij wilde wachten tot Roodkapje ’s avonds naar huis ging, om haar dan in het donker op te eten. Maar grootmoeder begreep wat hij van plan was. Voor het huis stond een grote stenen bak. ‘Gisteren heb ik worst gekookt’, zei ze. ‘Breng het kookwater maar met de emmer naar de bak, Roodkapje.’
Roodkapje droeg emmer na emmer, tot de bak vol was. Toen rook de wolf de worst. Hij snuffelde en rekte zijn nek zo ver uit dat hij van het dak gleed, recht in de grote bak, en verdronk. Roodkapje ging vrolijk naar huis, en niemand deed haar ooit nog kwaad.