Toen stond meneer Bos in de deur. Hij was vriendelijk en maakte grapjes met Jo, het ‘brutale zwartoogje’. Toen Barend binnenkwam, zei hij: ‘Barendje, we hebben je nodig. Heb je zin in de 47, de Op Hoop van Zegen?’ Clementine keek verbaasd op. ‘Wilt u de Hoop van Zegen...’ begon ze, ‘en vanmorgen nog...’ ‘Hou je erbuiten!’ riep haar vader, en hij stampte met zijn voet. Clementine haalde haar schouders op en ging weg.
Bos legde uit dat de Hoop van Zegen vorig jaar met de haringvangst veertienduizend gulden had opgebracht. Schipper Hengst had nog één man nodig en hij had aan Barend gedacht. Maar Barend schudde zijn hoofd. ‘Mijn vader is verdronken, en mijn broer Jozef, en mijn broer Hendrik. Nee!’ Kniertje begon te huilen. ‘Hij praat alsof ik ze vergeten ben. Volgende maand is het twaalf jaar geleden dat de Clementine is gebleven. Hij was toen zeven.’
Barend wilde ander werk: metselaar, timmerman, loopjongen, alles. ‘Kun je iets anders?’ vroeg zijn moeder. ‘Je kunt niet eens lezen of schrijven.’ ‘Elk werk heeft zijn risico,’ zei Bos. ‘Denk aan de mijnwerkers.’ Kniertje vertelde hoe moeilijk de winter zou worden, nu de aardappels verrot waren. Maar Barend bleef nee zeggen. ‘Ga dan het huis uit, opvreter!’ riep Kniertje. ‘Goed, moeder,’ zei Barend dof, en hij liep weg.
Toen Jo ook weg was, vroeg Bos naar Geert. Kniertje vertelde dat hij zes maanden had gekregen, omdat hij aan boord zijn meerdere had geslagen. ‘Ik neem hem liever niet,’ zei Bos. ‘Wat van de marine komt, is vaak rood.’ Hij bedoelde: socialistisch, tegen de bazen. Maar Kniertje bleef vragen, en ten slotte gaf Bos toe. ‘Als hij op tijd terug is, kan hij mee op de Hoop van Zegen. Ze komt net van de helling.’ Kniertje was blij. Buiten hoorde je mensen praten: ze kwamen terug van de haven, waar de Anna met haar dode was binnengekomen.