Wie rond 1900 door een vissersdorp aan de Noordzee liep, rook overal teer, zout en haring. De mannen voeren met loggers, stevige zeilschepen die wekenlang wegbleven voor de haringvangst of voor de beug, de lange lijn met honderden haken. Ze werden niet per week betaald, maar ‘op deel’: na elke reis kreeg de bemanning een kwart van wat de vangst had opgebracht. De rest ging naar de reder, de man aan wie de schepen toebehoorden. In dit dorp was dat meneer Clemens Bos, die zich van niets had opgewerkt tot eigenaar van acht loggers.
Aan de rand van het dorp woonde Kniertje, een vissersweduwe van zestig, in een armoedige kamer met twee bedsteden, een kast vol heiligenbeeldjes en portretjes, een duif in een kooi en geraniums voor het raam. In november 1888 was de logger Clementine op de zandbanken gebleven, met haar man en haar twee oudste zonen, Jozef en Hendrik, aan boord. Van het schip was nooit een plank teruggevonden. had ze zich met bij de en de en met wat van de .
Twee zonen had ze nog. Geert, de oudste, een reus van een kerel, had bij de marine gediend, maar zat nu een straf van zes maanden uit. Barend, negentien, was een schuwe, magere jongen die voor het leger was afgekeurd en die de zee haatte en vreesde. En dan was er Jo, Kniertjes nichtje, een meisje met en een , dat de en , en dat Geert .
Op een middag in het najaar zat Clementine, de verwende dochter van de reder, met haar schetsboek op de knie in Kniertjes kamer. Ze tekende Cobus, Kniertjes oude broer, die zijn laatste jaren sleet in het diakenhuis, het armenhuis van de kerk. Het poseren viel hem zwaar: telkens knikte zijn hoofd weg, en hij kon zijn lippen niet zonder . Zijn Daantje, die hem omdat het om vier op , over het . ‘Je alsof je een . als het uit de , als je . mocht ik naar omdat ik naast het had . Een is een , .’
‘Ik zou God danken dat mijn oude dag bezorgd is,’ zei Clementine. ‘God danken?’ Daantje lachte kort. ‘Van mijn tiende heb ik gevaren, schipbreuk geleden, honger geleden, twee zonen aan de zee gegeven. Had me toen maar netjes door de haaien laten opvreten.’ En hij vertelde, tot huiverend van het , hij met had dat zes de Willem in toen die . ‘Het .’
Buiten speelde Jelle, de halfblinde bedelaar, zijn wekelijkse polka. Clementine gooide een dubbeltje naar buiten, en terwijl de oude man op de tast in het zand zocht, kwam Barend het erf op met een mand wrakhout op zijn rug: hout dat de zee na een storm op het strand werpt en dat arme mensen opraapten om te stoken. ‘ het hem in zijn ,’ hij, en hij met zijn naar het . Cobus, die het kon , hem dat hij naar kon om voor zijn te . ‘Ik het als ik !’
Toen de oude mannen weg waren, bleef Clementine nog even. ‘Ben je nou echt bang om te varen, domme jongen?’ Barend knikte met een verlegen lachje. ‘Ik blijf liever aan wal.’ ‘Een man moet niet bang zijn.’ ‘Nee, dat moet een .’ Maar toen ze hem een , hij : aan was hij voor niemand . Uit de het van een . ‘Dat is de Anna,’ hij. ‘De . Er een .’ Het was de in een . was hij . ‘Je . Van ons niemand . , Jozef , Hendrik . En Geert in de .’