Tibeert de kater springt in de kring. ‘Die worst is van mij!’ zegt hij. ‘Ik pak hem ’s nachts bij een molenaar. De molenaar slaapt. Dus Cortois mag niet klagen.’
Pancer de bever is ook boos. ‘Reynaert is een dief en een moordenaar’, zegt hij. ‘Gisteren zit Cuwaert de haas bij hem. Reynaert leert hem een gebed. Ze zingen samen. Maar dan pakt Reynaert hem bij de keel! Ik kom net op tijd. Kijk, Cuwaert heeft nog wonden.’
Dan springt Grimbeert op. ‘Isengrijn is een vijand van mijn oom’, zegt hij. ‘Een vijand zegt nooit iets goeds. En mijn oom is nu een goed dier. Hij woont alleen, als een kluizenaar. Hij eet geen vlees meer.’
Op dat moment komt er een groep van de berg. Het is Cantecleer de haan, met zijn kinderen. Twee kippen dragen een baar. Op de baar ligt een dode kip. Haar naam is Coppe. Reynaert bijt haar kop eraf.
‘Heer koning!’ roept Cantecleer. ‘Ik heb acht zonen en zeven dochters. Ze wonen veilig achter een muur. Op een dag komt Reynaert. Hij heeft de kleren van een kluizenaar aan. Hij heeft een brief van u. In de brief staat: alle dieren hebben vrede. Reynaert zegt: “Ik eet geen vlees meer.” Ik geloof hem. Ik ga met mijn kinderen naar buiten. Maar Reynaert wacht achter de heg. Hij pakt mijn kinderen, één voor één. Nu heb ik er nog maar vier. En gisteren pakt hij Coppe.’
De koning is heel boos. ‘Grimbeert, hoor je dat?’ zegt hij. De dieren zingen voor Coppe. Ze begraven haar onder een linde. Op haar graf ligt een steen. Op de steen staat: ‘Hier ligt Coppe. Reynaert de vos bijt haar dood.’
De koning praat met zijn heren. Reynaert moet naar het hof komen. Bruun de beer brengt de boodschap. ‘Pas op, Bruun’, zegt de koning. ‘Reynaert liegt. Hij is slim en gemeen.’ ‘Geen zorgen, heer koning’, zegt Bruun. ‘Mij bedriegt hij niet.’