Toen Isengrijn uitgesproken was, stond er een klein hondje op dat Cortois heette. In het Frans beklaagde het zich bij de koning: het was ooit zo arm geweest dat het midden in een vriezende winter niets meer bezat dan één enkele worst, en die worst had Reynaert, die valse kerel, hem afgepakt.
Daar werd Tibeert de kater kwaad om. Hij sprong midden in de kring. ‘Heer koning, er is hier jong noch oud die niets tegen Reynaert heeft. Maar wat Cortois aanvoert, is jaren geleden gebeurd. En die worst was van mij! Ik had hem ’s nachts in een molen gestolen, van een slapende molenaar. Als Cortois er al recht op had, dan alleen via mij.’
Pancer de bever nam het woord. ‘Vindt u dat, Tibeert? Reynaert is een moordenaar, een rover en een dief. Hij zou zelfs de koning zijn leven laten verliezen voor een vet stuk kip. Gisteren nog, binnen de vrede van de koning, beloofde hij Cuwaert de haas het credo te leren en hem kapelaan te maken. Hij liet Cuwaert stevig tussen zijn benen zitten, en samen zongen ze luidkeels het credo. Ik kwam toevallig langs en liep op het gezang af. Maar meester Reynaert had zijn les al laten varen en was weer aan zijn oude spelletjes begonnen: hij had Cuwaert bij de keel, en zonder mij had hij hem de kop afgebeten. Kijk, heer koning, hier zijn de verse wonden. Als u dit ongewroken laat, zullen ze het uw kinderen nog jaren verwijten.’
‘Bij God, Pancer, u hebt gelijk’, zei Isengrijn waar hij stond. ‘Heer, als Reynaert dood was, zou het goed zijn voor ons allemaal. Als hem dit vergeven wordt, zal hij binnen een maand weer iemand te schande maken die er niets van vermoedt.’