Ik ben dokter Watson. Lange tijd woonde ik samen met mijn vriend Sherlock Holmes in Baker Street, in Londen. Holmes was detective. Toen trouwde ik, en ik zag hem bijna niet meer.
Op een avond in maart 1888 liep ik langs zijn huis. Er brandde licht in zijn kamer. Ik belde aan en ging naar boven. Holmes was blij, maar hij zei niet veel. Hij keek me lang aan.
‘Je bent dikker geworden, Watson,’ zei hij. ‘En je werkt weer als dokter. Je bent ook nat geworden in de regen, en je dienstmeisje is slordig.’
‘Hoe weet je dat allemaal?’ vroeg ik.
‘Er zitten zes krassen op je linkerschoen. Iemand heeft de modder er slordig af gekrabd. En je ruikt naar medicijnen.’ Hij lachte. ‘Je kijkt wel, maar je ziet het niet. Hoeveel treden heeft onze trap?’
‘Geen idee.’
‘Zeventien. Jij hebt ze honderden keren gezien, maar je hebt nooit goed gekeken.’
Toen gaf hij me een brief zonder naam. Er stond in dat er om kwart voor acht een man zou komen, met een masker. Holmes hield het papier tegen het licht. ‘Dit papier komt uit Bohemen,’ zei hij. ‘En de schrijver is Duits, want de zinnen zijn een beetje vreemd.’
Precies op dat moment stopte er een rijtuig met twee prachtige paarden voor de deur. Een enorme man kwam binnen. Hij was bijna twee meter lang en droeg dure kleren met bont en een blauwe mantel. Voor zijn ogen zat een zwart masker.