Voor Sherlock Holmes is zij altijd ‘de vrouw’. Ik heb hem haar zelden bij een andere naam horen noemen. Niet dat hij verliefd op haar was: elke emotie, en die zeker, paste slecht bij zijn koele, nauwkeurige geest. Hij was, denk ik, de volmaaktste denk- en observatiemachine die de wereld ooit heeft gekend, en een gevoel zou in zijn hoofd net zo storend zijn geweest als zand in een fijn instrument. En toch was er voor hem maar één vrouw, en die vrouw was Irene Adler.
Sinds mijn huwelijk had ik Holmes weinig gezien. Ik had mijn eigen huishouden en mijn eigen praktijk, terwijl hij in onze oude kamers in Baker Street bleef wonen, begraven tussen zijn boeken, van week tot week wisselend tussen loomheid en de felle energie van zijn eigen natuur. Op een avond, op 20 maart 1888, kwam ik na een bezoek aan een patiënt toevallig langs zijn deur. Zijn waren , en ik zijn , twee als een langs het , het op de , de op de . Ik hem om te wat dat : hij was .
Hij begroette me zonder veel woorden, maar met een vriendelijke blik, wees me een leunstoel en bekeek me op zijn eigenaardige, onderzoekende manier. ‘Het huwelijk doet je goed, Watson,’ zei hij. ‘Je bent zeker drie kilo aangekomen. En je praktiseert weer, zie ik. Je bent onlangs flink nat geworden, en je hebt een .’
Ik was stomverbaasd. Hij wreef lachend in zijn lange, nerveuze handen. ‘Het is kinderlijk eenvoudig. Aan de binnenkant van je linkerschoen zie ik zes bijna evenwijdige krassen in het leer: iemand heeft daar slordig de opgedroogde modder afgeschraapt. En als een heer mijn kamer binnenkomt die naar jodoform ruikt, met een zwarte van op zijn en een in zijn zijn , moet ik als ik dat hij .’
‘Als jij het uitlegt, lijkt het zo belachelijk simpel,’ zei ik. ‘En toch zijn mijn ogen even goed als de jouwe.’
‘Zeker. Je kijkt, maar je neemt niet waar. Hoe vaak heb je de trap naar deze kamer beklommen? Honderden keren. En hoeveel treden heeft hij?’ Ik wist het niet. ‘Precies. Zeventien. Ik heb ze gezien én waargenomen.’ Toen gooide hij me een vel dik, roze . Een voor die , kwart voor acht, het van een met een van het , en ons te zijn als de een .
‘Wat denk je dat het betekent?’ vroeg ik.
‘Ik heb nog geen gegevens. Het is een grove fout om theorieën te maken voordat je de feiten kent: ongemerkt ga je dan de feiten verdraaien zodat ze bij je theorie passen, in plaats van andersom.’ Hij liet me het papier tegen het licht houden. In het weefsel stonden de letters Eg, P en Gt. ‘Gesellschaft, Papier, en Egria: een plaats in Bohemen, beroemd om zijn . En naar de . een met zijn .’
Op dat moment klonken buiten paardenhoeven en knarsende wielen. ‘Twee paarden, aan het geluid te horen,’ zei Holmes bij het raam. ‘Prachtige dieren. Er zit geld in deze zaak, Watson.’ Zware stappen kwamen de trap op, er werd luid geklopt, en een man kwam binnen die twee moest , met de en de van een Hercules. Zijn was dat ze in Engeland zou : op de , een met , met . Over het van zijn hij een .