Johannes beloofde het en wees naar de gouden wolkenpoort. ‘Kun je mij daarheen meenemen?’ ‘Nu niet. Je moet niet meteen te veel vragen. Ik ben zelf nog nooit bij Vader geweest. Wij zijn broers, mijn Vader is ook de jouwe. Maar jouw moeder is de aarde, en daarom zijn we heel verschillend.’
Toen kuste Windekind hem op het voorhoofd, en alles veranderde. De waterlelies hadden gezichten, hij begreep waarom de muggen dansten en hoorde hoe de bomen klaagden dat de zon onder was. De kikkers sprongen niet meer weg; ze maakten een kleine buiging en zeiden: ‘Kwak!’ Johannes boog beleefd terug, want hij wilde vooral niet verwaand lijken. Toen ze tussen het riet aan land klommen, merkte hij dat hij kleiner en lichter was geworden.
In de duinen bezochten ze de krekelschool. De meester, een dikke krekel, leerde de leerlingen zesentwintig duinen en twee vijvers; wat verder lag, was ijdele fantasie. Bij dierkunde werd de mens behandeld: een groot, nutteloos en schadelijk dier, dat niet kon springen of vliegen, maar gelukkig zeldzaam was. Een klein krekeltje kreeg drie slagen met een rietje, omdat het de mens bij vergissing onschadelijk had genoemd. Daarna speelden ze haasje-over, de dikke meester voorop. Johannes klapte van plezier in zijn handen, en in één tel stoof de hele school het duin in.
‘Zie je wel,’ zei Windekind. ‘Men kan toch merken dat je bij mensen geboren bent!’