Achter hem zat de oppasser gehurkt en keek wantrouwig naar de brede rug van zijn heer. Wat deed de Kandjeng Toean hier, op dit uur, bij de vuurtoren? Hier waren de geesten van de zee. Aan de voet van de toren lag nog een offer van rijst en bananen en een hard ei op een vlotje van bamboe. Het was hier niet goed, het was hier niet goed. Vreemd waren ze, die Hollanders. Heel vreemd.
Toen de resident terugkwam bij zijn erf, zag hij bij de andere ingang twee witte gestalten, een man en een meisje, die meteen wegdoken in de duisternis onder de waringinbomen. Hij ging rechtstreeks naar zijn kantoor. Hij kon nog een uur werken voor het eten.
De tafel in de achtergalerij was veel te lang, alsof er altijd gasten werden verwacht, maar die avond waren ze maar met z'n drieën: Van Oudijck, zijn zoon Theo en zijn dochter Doddy. Ze waren kinderen uit zijn eerste huwelijk, met een mooie nonna, een Indische vrouw die na de scheiding naar Batavia was gegaan. Theo was drieëntwintig, groot, breed en blond als zijn vader, maar hij leek wel vijf jaar ouder. In drie jaar had hij op vijf koffieplantages gewerkt; nu zat hij weer werkloos thuis. Doddy was zeventien: klein, te vol van vorm, met zwart krullend haar en donkere, vonkelende ogen, als een roos die te snel opengaat.
‘Hoe laat komt mama morgen?’ vroeg Theo.
‘Om half twaalf,’ zei Van Oudijck. Hij keek naar zijn dochter. ‘Doddy, met wie stond je daarnet aan het hek?’
Doddy keek hem langzaam en verbaasd aan. ‘Aan het hek? Met niemand. Met Theo misschien.’
Theo fronste zijn dikke blonde wenkbrauwen. ‘Kan wel. Weet ik niet meer.’
Ze aten zwijgend en snel, verveeld. Na twintig minuten ging Van Oudijck terug naar zijn kantoor, en de broer en zus slenterden naar het biljart.
‘Waarom moest ik met jou aan het hek hebben gestaan?’ vroeg Theo, terwijl hij mikte. ‘Was het Addy?’
‘Natuurlijk,’ zei Doddy. ‘Papa hoeft het niet te weten.’ En toen hij haar plaagde, zei ze snel: ‘En jij met mama dan? Iedereen zegt het.’
‘Laat ze zeggen,’ zei Theo, en hij smeet zijn keu neer.
Van Oudijck verscheen in de deuropening van zijn kantoor. Zijn stem was bijna verlegen en zijn ogen knipperden. ‘Doddy, wil jij morgen voor wat bloemen in mama's kamer zorgen?’
Doddy hield haar gegiechel in en beloofde het. Maar toen ze zei dat ze naar de Stadsmuziek wilde, zonder het eerst te vragen, werd haar vader plotseling rood van woede. Ze begon te huilen en wilde nu helemaal niet meer. Toen hij weg was, fluisterde ze tegen haar broer: ‘Zag je dat? Zo verliefd, altijd. Hij kreeg een kleur toen hij over die bloemen begon.’ Theo grinnikte en neuriede mee met de muziek die van ver uit de tuin van Concordia kwam aanwaaien.