Het laatste tableau stelde de Vijf Zintuigen voor. De meisjes stonden er in goud- en zilverlaken, brokaat en hermelijn, en het applaus duurde zo lang dat het beeld vijf keer herhaald moest worden.
Om half drie ’s nachts kwamen Betsy en haar man Henk thuis aan het Nassauplein. Het huis was stil; de bedienden sliepen al. Betsy ging naar boven en dacht onwillekeurig aan haar zoontje Ben, dat roze en met gebalde vuistjes in zijn witte bedje lag. In haar kleedkamer hing de zoete geur van viooltjesparfum. Toen ging de deur open en kwam Eline binnen, wat bleek, in een witte ochtendjas, met los haar. ‘Zo, Elly, nog niet naar bed?’ ‘Nee, ik heb wat zitten lezen. Was het leuk?’ ‘O, heel aardig. Alleen was Henk weer onuitstaanbaar vervelend. Hij zegt geen woord en zit maar aan zijn horlogeketting te friemelen.’ Geïrriteerd schopte Betsy een gouden schoentje uit. Eline wist dat haar zuster ’s avonds altijd prikkelbaar was en alleen nog naar haar bed verlangde. Toch legde ze even haar hoofd op Betsy’s schouder, uit een plotseling verlangen naar tederheid. Toen ging ze.
In de donkere gang voelde ze zich buitengesloten. Ze had de hele avond alleen gezeten, uit een gril van loomheid en verveling, en nu verlangde ze naar een stem, naar iemand. Ze tastte de trap af naar de eetkamer, waar Henk in hemdsmouwen zijn gebruikelijke grog stond te maken. ‘Zo, meisje!’ groette hij met zijn gulle stem. Henk was groot, blond en goedmoedig, met slaperige blauwgrijze ogen, en hij hield veel van zijn schoonzusje. ‘Heb je je niet erg verveeld, zo helemaal alleen?’
Eline wilde hem iets vertellen, maar ze vond niets: geen onderwerp, geen klacht. Ze had graag gehuild, alleen om zijn zware, zachte stem te horen die haar troostte. ‘Is er wat?’ vroeg hij. ‘Kom, vertel eens. Is er iets met Betsy?’ En toen barstte ze los. Snikkend liep ze door de kamer, de handen in elkaar gewrongen, en klaagde over haar leven. Voor wie was zij eigenlijk van nut? Het zou haar niets kunnen schelen als ze binnen een uur stierf; alleen dat doelloze, nutteloze bestaan werd haar te zwaar. Henk wist niet goed wat hij moest zeggen. Hij kende deze scènes; ze kwamen regelmatig terug. Ten slotte legde ze haar hoofd tegen zijn brede schouder, en hij troostte haar onhandig met een paar woorden.
‘Meisje, je zeurt met je doelloze leven,’ zei hij toen ze wat rustiger was. ‘Waar haal je die dingen toch vandaan? We houden immers allemaal van je. Een jonge meid, en dan praten van doelloos... Je bent gek!’ Hij schudde haar plagend bij de armen tot ze moest lachen, en toen ze even later samen de trap op gingen, tilde hij haar ineens op en droeg haar naar boven, terwijl ze half smekend, half bevelend fluisterde: ‘Henk, laat los! Wees nu niet zo dwaas, Henk!’