De wolf dacht bij zichzelf: ‘Wat een mals jong ding. Dat wordt een vette hap, die smaakt nog beter dan de oude. Als ik het slim aanpak, krijg ik ze allebei.’ Hij liep een tijdje naast Roodkapje en zei toen: ‘Kijk eens, Roodkapje, wat een mooie bloemen hier staan. Waarom kijk je niet om je heen? Volgens mij hoor je niet eens hoe mooi de vogeltjes zingen. Je loopt maar recht vooruit, alsof je naar school moet, terwijl het hier in het bos zo gezellig is.’
Roodkapje sloeg haar ogen op. Toen ze de zonnestralen tussen de bomen zag dansen en overal bloemen zag staan, dacht ze: ‘Als ik grootmoeder een vers boeket meebreng, maakt dat haar vast blij. Het is nog zo vroeg dat ik toch op tijd kom.’ Ze liep van het pad af het bos in, en telkens als ze een bloem had geplukt, meende ze dat er verderop een mooiere stond. Zo raakte ze steeds dieper in het bos.
De wolf ging intussen regelrecht naar het huis van grootmoeder en klopte aan. ‘Wie is daar?’ ‘Roodkapje, ik breng koek en wijn. Doe open.’ ‘Druk maar op de klink’, riep grootmoeder. ‘Ik ben te zwak om op te staan.’ De deur sprong open, en zonder een woord liep de wolf naar het bed en verslond grootmoeder. Toen trok hij haar kleren aan, zette haar muts op, ging in haar bed liggen en trok de gordijnen dicht.
Roodkapje had intussen bloemen geplukt tot ze er geen meer kon dragen; toen pas dacht ze weer aan grootmoeder. Ze verbaasde zich dat de deur openstond, en in de kamer werd ze zo vreemd te moede dat ze dacht: ‘Och hemel, wat ben ik vandaag angstig, terwijl ik anders zo graag bij grootmoeder ben!’ Ze riep: ‘Goedemorgen!’ maar kreeg geen antwoord. Ze schoof de gordijnen van het bed open. Daar lag grootmoeder, de muts diep over haar gezicht, en ze zag er zo wonderlijk uit.
‘Grootmoeder, wat heeft u grote oren!’ ‘Dan kan ik je beter horen.’
‘Grootmoeder, wat heeft u grote ogen!’ ‘Dan kan ik je beter zien.’
‘Grootmoeder, wat heeft u grote handen!’ ‘Dan kan ik je beter pakken.’
‘Maar grootmoeder, wat heeft u een verschrikkelijk grote mond!’ ‘Dan kan ik je beter opeten!’
Nauwelijks had de wolf dat gezegd, of hij sprong met één sprong uit bed en slokte de arme Roodkapje op. Toen hij zijn honger gestild had, ging hij weer in bed liggen, viel in slaap en begon heel hard te snurken.
Juist op dat moment kwam de jager langs het huis. ‘Wat snurkt dat oude mens’, dacht hij. ‘Ik moet toch eens kijken of haar iets mankeert.’ Hij stapte de kamer in en zag de wolf in het bed liggen. ‘Vind ik jou hier, ouwe zondaar!’ zei hij. ‘Ik zoek je al zo lang.’ Hij wilde zijn geweer al aanleggen, toen het hem te binnen schoot dat de wolf grootmoeder misschien had verslonden en dat ze nog te redden was. Dus schoot hij niet, maar nam een schaar en begon de buik van de slapende wolf open te knippen. Na een paar knippen zag hij het rode kapje al oplichten, en na nog een paar sprong het meisje eruit. ‘Ach, wat ben ik geschrokken! Wat was het donker in de buik van de wolf!’ Daarna kwam ook de oude grootmoeder levend tevoorschijn, al kon ze nauwelijks ademhalen.
Roodkapje haalde snel grote stenen, en daarmee vulden ze de buik van de wolf. Toen hij wakker werd, wilde hij wegspringen, maar de stenen waren zo zwaar dat hij meteen neerzakte en dood bleef liggen.
Nu waren ze alle drie tevreden. De jager trok de wolf zijn vacht af en ging ermee naar huis. Grootmoeder at de koek en dronk de wijn die Roodkapje had meegebracht, en ze knapte weer op. Maar Roodkapje dacht: ‘Zolang ik leef, loop ik nooit meer alleen van het pad af het bos in, als moeder het verboden heeft.’
Er wordt ook verteld dat Roodkapje later weer eens koek naar grootmoeder bracht en dat een andere wolf haar aansprak en van het pad wilde lokken. Maar Roodkapje was op haar hoede en liep recht door. Bij grootmoeder vertelde ze dat de wolf haar goedemorgen had gewenst, maar met zo’n boosaardige blik dat hij haar zeker had opgegeten als ze niet op de openbare weg waren geweest. ‘Kom’, zei grootmoeder, ‘dan sluiten we de deur, zodat hij niet binnen kan.’
Kort daarna klopte de wolf en riep: ‘Doe open, grootmoeder, ik ben Roodkapje en ik breng koek!’ Maar ze zeiden niets en deden niet open. De grijze wolf sloop een paar keer om het huis heen en sprong ten slotte op het dak. Hij wilde wachten tot Roodkapje ’s avonds naar huis ging; dan zou hij haar in het donker achternagaan en opeten. Maar grootmoeder begreep wat hij van plan was. Voor het huis stond een grote stenen bak. ‘Pak de emmer, Roodkapje’, zei ze. ‘Gisteren heb ik worst gekookt. Breng het water waarin de worst gekookt is maar naar de bak.’
Roodkapje droeg emmer na emmer, tot de grote bak helemaal vol was. Toen kwam de geur van de worst bij de wolf op het dak. Hij snuffelde en keek naar beneden, en hij rekte zijn nek zo ver uit dat hij zijn evenwicht verloor. Hij gleed van het dak, recht in de grote bak, en verdronk. Roodkapje ging vrolijk naar huis, en niemand deed haar ooit nog kwaad.