Zijn huwelijk is net zo verstandig als zijn mening. Hij is getrouwd met een dochter van Last & Co, makelaars in koffie, en van een malle liefde die met elkaar naar het einde van de wereld wil vluchten, is tussen hen nooit sprake geweest. De aarde heeft trouwens geen einde, zegt hij erbij. Na de bruiloft maakten ze een reisje naar Den Haag. Daar kocht zijn vrouw flanel, waarvan hij nog altijd hemden draagt, en verder heeft de liefde hen nooit de wereld in gejaagd.
Waarom schrijft zo’n man dan toch een boek? Uit liefde voor de waarheid, antwoordt hij, en uit liefde voor zijn vak. Het boek moet ‘De koffieveilingen van de Nederlandsche Handelmaatschappij’ heten en het moet klaar zijn voor de voorjaarsveiling. Hoe het zover gekomen is, zal hij straks vertellen; nu moet hij eerst naar de beurs. Maar steek intussen even dit kaartje bij u, lezer. Het is maar een kleine moeite, en je kunt nooit weten wanneer het van pas komt: Last & Co, makelaars in koffie, Lauriergracht No. 37.
Wie goed leest, merkt al snel dat er iets niet klopt. De man die zo hard roept dat hij van de waarheid houdt, ziet zelf bijna niets van wat er om hem heen gebeurt. Dat is precies de bedoeling van de echte schrijver, die zich Multatuli noemt, wat in het Latijn ‘ik heb veel gedragen’ betekent. Terwijl de saaie makelaar praat, zien wij hoe een bepaald soort Nederlander denkt: over geld, over fatsoen, over armoede, en over de mensen ver weg op Java die zijn koffie verbouwen.