Hoofdstuk 1
Een paar jaar geleden had ik een neef in Amsterdam. Hij heette Robertus Nurks. Hij was eerlijk en trouw, en eigenlijk ook goedhartig. Toch vond ik hem niet aardig. Hij zei altijd iets onaangenaams. Over je hoed, je jas of je schoenen. Hij kende al je zwakke plekken.
Op een zaterdag kreeg ik een brief van hem. Hij wilde de volgende dag naar Haarlem komen en met mij in de Haarlemmerhout wandelen. Dat is een mooi bos bij de stad. Ik was niet blij, want ik had al een ander plan. Mijn vriend Boerhave logeerde bij mij. Hij studeerde voor dokter. We wilden samen naar Velzen wandelen en planten en slakken . Dat .
Zondag om één uur kwam Nurks binnen. ‘Wat een lange weg vanaf de poort!’ zei hij. ‘En wat een klein, gek stadje is Haarlem.’ ‘Rook je nog steeds niet, Hildebrand? Dat staat zo gek.’ Ik gaf hem een sigaar. Hij beet de punt eraf en een .
Toen Boerhave even de kamer uit ging, zei Nurks meteen: ‘Wat is je vriend lelijk! Net of een paard hem heeft geschopt.’ Dat was helemaal niet waar.
We dronken koffie. Boerhave dronk zijn koffie zonder melk. ‘Dat is slecht voor je huid,’ zei Nurks. ‘Ik studeer voor dokter,’ zei Boerhave, ‘en dat heb ik nog nooit gehoord.’ ‘Ik vertrouw geen enkele dokter,’ zei hij. ‘Zelfs niet met mijn kat.’
Daarna wandelden we naar de Hout. Daar gingen we zitten bij een café. ‘Wat een mooi vest heb je aan, Hild,’ riep Nurks, zodat iedereen het hoorde. ‘Jammer dat het uit de mode is.’ Het vest was nieuw. Snel stak ik mijn voeten onder de tafel, want ik wist wat hij anders over mijn schoenen zou zeggen.
Over een lieve hond zei hij: ‘Wat een lelijk beest!’ Een heer had een scheur in zijn broek. Nurks wees en lachte, en de man werd knalrood. Een jongen bracht de limonade. Zijn jas was veel te groot. ‘Is dat een jas van je vader?’ vroeg Nurks. ‘Ik heb geen ,’ de . Dat mij .
Toen kwam er muziek: drie arme vrouwen met een harp en twee violen. ‘Drie schoonheden!’ lachte Nurks, en hij stopte zijn vingers in zijn oren. De vrouw met de harp zong een oud lied. ‘Wat is ze lelijk als ze zingt,’ zei Nurks hardop.

Daarna kwam de zangeres langs met een bordje. ‘Hoeveel noten kun jij eigenlijk zingen?’ vroeg Nurks gemeen. Maar hij legde wel een grote munt op het bordje. Zo was hij.
‘Ik vind de muziek wel vrolijk,’ zei ik. Nurks keek me . ‘ je, Hildebrand? Ik dat jij bent.’
Woordblokken verborgen. Zet ze terug via het Aa-menu met Hoofdstukwoorden.
Hoofdstuk 2
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 3
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 4
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 5
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 6
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 7
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 8
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Einde
’s Avonds brachten we hem naar de koets. Hij stak zijn hoofd nog uit het raampje en riep: ‘Niet veel zaaks!’ Toen reed hij weg. Boerhave dacht alweer aan planten en slakken, en mijn neef was hij snel vergeten.