Hoofdstuk 1
Een paar jaar geleden had ik nog een verre neef in Amsterdam. Hij heette Robertus Nurks. Waar hij nu is, weet ik niet; ik geloof dat hij naar de West is vertrokken. Ik werd nooit blij als hij mij op zaterdagmiddag een briefje stuurde. Daarin stond dan dat hij de volgende dag naar Haarlem zou komen om met mij in de Haarlemmerhout te wandelen. Ik had niets tegen dat mooie bos, maar wel iets tegen hem.
Toch was Nurks eigenlijk een beste jongen. Hij was eerlijk, trouw en diep vanbinnen zelfs goedhartig. Maar er was iets in hem waardoor ik me nooit op mijn gemak voelde. Iets lastigs, iets brutaals; in één woord: iets onaangenaams.
Een voorbeeld. Stel dat ik een nieuwe hoed had gekocht. Geen gekke hoed, niet te hoog en niet te plat, gewoon een nette hoed waar niemand iets van zou zeggen. Dan wist ik toch zeker dat Nurks, de eerste keer dat hij hem zag, met een vervelend lachje zou zeggen: ‘Wat heb jij een !’ Wat moet je ? Je is . ‘, je?’ is . Iets over zijn is . Een zou het , maar dat je op zo'n . En Nurks van je .
Op een zaterdag in juli kwam er weer zo'n briefje. Nurks zou de volgende dag na de kerk komen en met de wagen van acht uur 's avonds teruggaan. Maar ik had andere plannen. Er logeerde een vriend uit Leiden bij mij, een student medicijnen. Ik noem hem hier Boerhave. Wij wilden samen in de duinen planten en slakken gaan . we de in de Hout , want een in Haarlem naar de Hout.
‘Hé, hoe gaat het, Rob!’ riep ik toen hij binnenkwam. ‘Dit is mijn vriend Boerhave.’
‘Goed, jongen. Meneer, aangenaam. Wat is die weg van de poort naar jouw huis weer lang!’
‘Maar meneer is in Amsterdam toch lange afstanden gewend?’ zei Boerhave.
‘Juist daarom,’ zei Nurks. ‘Als je zo'n klein stadje als Haarlem de eer aandoet, wil je dat liever niet.’
Even later vroeg hij: ‘Kun jij nog altijd niet roken, Hildebrand?’ Ik bood hem snel mijn sigarenkoker aan. ‘Heb je nog altijd dat strooien soortje?’ zei hij, terwijl hij met een wantrouwig gezicht het puntje van een sigaar afbeet. ‘Ik vind het zo raar staan als iemand niet . Ik iemand die , maar dat is de van de .’
Bij de koffie vertelde hij Boerhave dat koffie zonder melk je huid lelijk maakt. Toen Boerhave zei dat hij medicijnen studeerde en daar nog nooit van had gehoord, begon Nurks over al die arme jonge dokters in Amsterdam die zonder werk op dure kamers woonden. Hij eindigde met: ‘Er is geen dokter in de wereld aan wie ik zelfs mijn zou .’
Om één uur liepen we naar de Hout. ‘Wat zien jouw stadgenoten er ouderwets uit!’ zei Nurks, en hij praatte meteen door, zodat ik niet kon zeggen dat de deftige mensen pas later in de middag kwamen. Dat wist hij trouwens heel goed.
We gingen bij het café van Stoffels zitten. Nu werd zijn onbeleefdheid voor iedereen beschikbaar. Ik zat nog niet, of hij riep zo hard dat alle tafeltjes om ons heen het konden horen: ‘Lieve hemel, Hild, wat heb je een mooi vest aan! Jammer dat het een paar modes achterloopt.’ Ik het die voor het . Ik mijn onder de , want hij had me vijfenzeventig ik die .
Over een lieve krulhond zei hij: ‘Wat een mormel!’ Over twee mooie paarden voor een rijtuig: ‘Lelijke koppen!’ Er zat een deftige meneer die die ochtend met zijn broek aan een spijker was blijven haken. Hij ontdekte nu een scheur bij zijn knie en legde er snel zijn zakdoek overheen. Maar Nurks : ‘Ik zo'n .’ De werd , naar zijn om zijn te , en de .
‘Is dat een jas van je vader?’ vroeg Nurks grappig aan de jongen die zijn limonade bracht en een veel te grote jas droeg.
‘Ik heb geen vader,’ zei de arme jongen. Het ging me door de ziel.
Toen Boerhave een heel grappige anekdote vertelde, bleef Nurks na het einde ernstig wachten op de grap. Maar diezelfde avond vertelde hij het verhaal zelf in de wagen.
Toen kwam er muziek: drie vrouwen met een harp en twee violen. ‘Drie gratiën!’ lachte Nurks, en af en toe stopte hij zijn vingers in zijn oren. De harpspeelster zong een oud, droevig lied. ‘Bah, wat is ze lelijk als ze zingt,’ klonk het dwars door het lied heen. Toen ze met haar , hij : ‘Hoeveel jij ?’ Maar hij een op het . Want hij.

‘Altijd slechte muziek hier in het land,’ zei hij.
‘Ach, ik vind het wel vrolijk,’ zei ik.
‘Ja maar,’ zei hij, terwijl hij me strak aankeek, ‘ik geloof eerlijk gezegd niet dat jij erg muzikaal bent.’
Eindelijk zat de beste, Robertus Nurks om acht in de . Hij het : ‘Niet !’ hij .
Woordblokken verborgen. Zet ze terug via het Aa-menu met Hoofdstukwoorden.
Hoofdstuk 2
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 3
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 4
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 5
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 6
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 7
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Hoofdstuk 8
Dit hoofdstuk staat in het volledige boek
Lees elk hoofdstuk met Pro, of koop het boek om het te houden.
Einde
Boerhave en ik wandelden nog even de poort uit. De zon ging bloedrood onder en kleurde de witte wolkjes. Ik voorspelde mijn vriend een mooie maandag, en met zijn gedachten bij bloeiende planten en levende slakken vergat hij al snel mijn beminnelijke neef.