‘Ja, Windekind,’ zei Johannes.
‘Kun je mij meenemen naar die wolkengrot?’ vroeg hij.
‘Nu niet, Johannes. Je moet niet meteen te veel vragen. Ik ben zelf nog nooit bij mijn vader geweest. Mijn vader is ook jouw vader, maar jouw moeder is de aarde. Daarom zijn wij heel verschillend.’
Toen kuste Windekind hem op zijn voorhoofd, en alles om Johannes heen veranderde. De waterlelies bleken gezichten te hebben, hij hoorde wat het riet fluisterde en waarom de muggen zo vrolijk dansten. Windekind trok de boot over het water. Op de bladeren zaten kikkers, maar ze sprongen niet weg. Ze maakten alleen een kleine buiging en zeiden: ‘Kwak!’ Johannes boog beleefd terug. Ze klommen tussen het hoge riet aan land, en Johannes merkte dat hij veel kleiner en lichter was geworden.
Windekind nam hem mee naar de krekelschool in de duinen. Een dikke krekel was de meester. In aardrijkskunde moesten de krekels zesentwintig duinen en twee vijvers kennen, want wat verder lag, kon niemand weten. Bij dierkunde werd de mens besproken: een groot, nutteloos en schadelijk dier, dat niet kon springen of vliegen, maar dat gelukkig zeldzaam was. Een klein krekeltje kreeg drie klappen met een rietje, omdat het de mens bij vergissing een onschadelijk dier noemde. Daarna speelden alle krekels haasje-over, de dikke meester voorop. Johannes vond het zo grappig dat hij in zijn handen klapte, en in één tel was de hele school verdwenen.
‘Zie je wel,’ zei Windekind. ‘Je moet je niet zo lomp gedragen. Je kunt merken dat je bij mensen geboren bent!’