Had ik maar / Was ik maar 

Je drukt duidelijke spijt over een actie in het verleden uit met had ik maar + perfectum en was ik maar + perfectum.

Het woordje maar drukt hier de spijt uit. 

• Was ik maar nooit op vakantie gegaan. 
• Had ik de deur maar op slot gedaan! Dan hadden ze niet ingebroken.

Leer hier meer over het plusquamperfectum